هدزآپ (ادابازی)

بازی هدزآپ آنلاین

این دور، ادابازی کلاسیک نیست. فرمت هدزآپ است. یک نفر گوشی را روی پیشانی می‌گذارد تا کلمه را نبیند. بقیه صفحه را می‌بینند. گروه با توضیح، ادا یا یک اشاره آشنا کمک می‌کند تا حدس‌زننده قبل از تمام شدن وقت جواب را بگوید.

اینجا سکوت اجباری نیست. چند نفر با هم راهنمایی می‌کنند، کلمهٔ ساده زود درمی‌آید و کلمهٔ سخت جمع را به هم می‌ریزد. بعد از هر راند گوشی را بده نفر بعدی تا همه یک‌بار حدس بزنند.

نحوه بازی هدزآپ

1. دسته‌بندی را انتخاب کنید. فیلم، حیوان، سلبریتی، ورزش، غذا یا فهرست قاطی. صفحه کلمه را به جمع نشان می‌دهد، نه به کسی که گوشی روی پیشانی‌اش است.
2. گوشی را روی پیشانی بگذارید. صفحه رو به دوست‌ها باشد. اگر خودت بتوانی بخوانی، آن دور باطل است.
3. راهنمایی کنید. توصیف کنید، ادا دربیاورید یا یک ربط واضح بگویید. خود کلمه را نگویید، هجی نکنید و اگر گروه ممنوع کرده با آن قافیه نسازید.
4. بلند حدس بزنید. حدس غلط سریع بهتر از سکوت طولانی است. اولین چیزی را که می‌نشیند بگویید.
5. رد شوید و بروید جلو. درست گفتید، کلمهٔ بعد. اگر گیر کردید و نسخه اجازهٔ پاس می‌دهد، رد کنید تا وقت نسوزد.

قبل از راند اول تکلیف حرف زدن را روشن کنید. بعضی جمع‌ها جمله کامل قبول دارند. بعضی فقط ادا می‌خواهند. در این نسخه راهنمایی با حرف پیش‌فرض است، مگر این‌که خودتان جور دیگری ببندید.

هدزآپ و ادابازی

اگر «ادابازی» یا «پانتومیم» سرچ کنید، خیلی از صفحه‌ها همان بازی بی‌صدای قدیمی را می‌گویند: یک نفر موضوع را می‌داند و با حرکت بدن برای تیم اجرا می‌کند. اگر «هدزآپ» یا «بازی گوشی روی پیشانی» را بزنید، نقش‌ها برعکس است: حدس‌زننده کلمه را نمی‌بیند و بقیه حرف می‌زنند.

هر دو یک کلمهٔ پنهان دارند، ولی یک بازی نیستند. در ادابازی سنتی کسی که راز را می‌داند اجرا می‌کند. در هدزآپ کسی که صفحه به پیشانی‌اش چسبیده باید بگوید آن چیست. اگر فقط اجرای بی‌صدا می‌خواهید، قبل از روشن شدن زمان بگویید.

کلمه‌ها و دسته‌بندی‌ها

دسته‌ای که جمع می‌شناسد بهتر از فهرست سخت و بی‌ربط است. از چیز آشنا شروع کنید، بعد سخت‌تر کنید.

• فیلم و سریال. عنوانی که با یک اشاره یا یک جمله کوتاه جا می‌افتد.
• حیوان. برای گرم کردن و برای بازی با بچه‌ها مناسب است.
• سلبریتی و شخصیت. اگر همه همان مرجع را بشناسند تند پیش می‌رود؛ اگر اسم غریبه باشد گیر می‌کند.
• ورزش، غذا و وسیلهٔ روزمره. برای خانواده امن‌تر از یک نقل‌قول کم‌یاب است.
• فهرست کودک. اسم مشخص. ضرب‌المثل و آهنگ سخت را بگذارید برای دور بعد.

اگر کسی در اتاق آن کلمه را نمی‌شناسد، دسته را عوض کنید. کارت خوب هدزآپ با یک راهنمایی کوتاه حدس می‌شود، نه با امتحان اطلاعات عمومی.

نکات و ترفند

• از واضح شروع کنید. اول بگویید چیست — ورزش، فیلم، حیوان — بعد جزئیاتی که قفل را باز می‌کند.
• راهنمایی را کوتاه نگه دارید. یک جملهٔ تمیز از یک سخنرانی بهتر است. حریف اصلی زمان است.
• پنج نفر با هم فریاد نزنند. بگذارید یک خط تمام شود. وقتی آن خط خوابید، زاویه عوض کنید.
• تند حدس بزنید. جواب نصفه هم به بقیه کمک می‌کند مسیر را درست کنند.
• اگر دیوار شد، پاس بدهید. یک کلمهٔ گیرکرده ارزش سه کلمهٔ ساده را ندارد.

چرا برای جمع می‌نشیند

تیم‌بندی و کاغذ لازم نیست. یک گوشی و یک دسته برای مهمانی، دورهمی خانواده یا یک یخ‌شکن کوتاه کافی است. حدس‌زننده با زمان می‌دود و بقیه همان جواب را هل می‌دهند؛ برای همین حتی کلمهٔ آشنا هم ممکن است بد توضیح داده شود و بدتر حدس زده شود.

فهرست را با اتاق تنظیم کنید. با بچه، کلمهٔ ملموس. بعداً فیلم، سلبریتی یا همان چیزی که جمع واقعاً می‌شناسد.

سوالات متداول

هدزآپ چیست؟

هدزآپ بازی حدس کلمه است به این شکل که یک نفر گوشی یا کارت را روی پیشانی می‌گذارد و بقیه راهنمایی می‌کنند. ادابازی کلاسیک معمولاً بی‌صدا اجرا می‌شود؛ این نسخه نقش حدس را می‌دهد به کسی که صفحه را نمی‌بیند.

بازی گوشی روی پیشانی چیست؟

همان فرمت هدزآپ است. صفحه یک کلمه به همه نشان می‌دهد جز کسی که گوشی را نگه داشته. دوستان راهنمایی می‌کنند و باید تا تمام شدن وقت تا جایی که می‌شود درست بگوید.

هدزآپ همان ادابازی است؟

نه دقیقاً. هر دو کلمهٔ پنهان دارند. در ادابازی و پانتومیم سنتی اجرا برای تیم است و اغلب حرف ممنوع است. در هدزآپ حدس می‌زند کسی که صفحه را نمی‌بیند و بقیه حرف می‌زنند یا ادا درمی‌آورند.

چند نفر لازم است؟

با دو نفر هم شروع می‌شود — یکی حدس، یکی راهنمایی — ولی راند وقتی بهتر درمی‌آید که چند نفر باشند و اگر یک توضیح ننشست، نفر بعدی وارد شود.

بچه‌ها می‌توانند بازی کنند؟

بله، اگر فهرست ساده باشد. حیوان، غذا، کار روزمره و فیلم آشنا می‌نشیند. ضرب‌المثل بلند و اسم آدم‌های کم‌شناخته نمی‌نشیند.

چه راهنمایی‌ای بهتر کار می‌کند؟

آن که گزینه را کم می‌کند و خود کلمه را نمی‌گوید. دسته را بگویید، یک ربط واضح بدهید و تمام. اگر جا نیفتاد، جمله را کش ندهید؛ زاویه را عوض کنید.